Familiepatronen kunnen zwaar op iemands schouders rusten. Of eigenlijk, de keuze om het patroon te volgen of niet.
Je wordt (niet voor niets) geboren in een familie waar bepaalde thema's spelen die jij kan en mag onderzoeken. Het familiepatroon wordt al gauw een verwachtingspatroon, en kinderen die het 'anders' doen worden maar al te snel gecorrigeerd. Zo wordt dat patroon steeds weer doorgegeven en zijn de eigenheden van de familie veilig gesteld.Niet alleen uiterlijk, want hoe vaak wordt er niet over een baby'tje gezegd: ,, Het is een échte Jansen." Ook de gedragspatronen worden zo met de paplepel ingegoten. Voor veel mensen is dat veiligstellen van die familiepatronen erg belangrijk. Enerzijds geeft het een gevoel van verbinding, erbij horen. Maar voor veel jongeren in hun proces naar volwassenheid is het vaak benauwend.
Tussen de 14 en 21 jaar gaat een mens op zoek naar zijn eigen identiteit. Een zeer belangrijke en bepalende periode in een mensenleven. Je leert, met vallen en opstaan, je eigen weg gaan. De rol van (met name) vaders is hier zeer belangrijk. Kun je als vader je kind loslaten in liefde, of wordt het een machtsstrijd. Kun je zien dat je kind struikelt over dezelfde hindernissen als jij vroeger? En kun je IN zien dat die hindernissen er nog liggen omdat ze niet zijn opgeruimd en jij hebt geleerd er omheen te leven? Geschiedenis heeft de gewoonte zich te herhalen, en dat creëert de patronen die wij herkennen. Wanneer een patroon niet meer nodig is, hoeft het ook niet herhaald te worden.
Een aantal jaar geleden deed ik een reading voor een man in wiens familie een thema speelde over "koekoeksjongen." In meerdere generaties was in het gezin een kind geboren waarvan de vader wist, of vermoedde dat dit kind niet van hem was. De opa van deze man had het kind nooit echt liefgehad. De vader van deze man had het kind verstoten. Deze man maakte de keuze om, in zijn geval meerdere kinderen, liefdevol groot te brengen en zodoende het patroon te doorbreken. Hij volgde zijn hart en doorbrak daarmee een verwachtingspatroon. Op alle niveaus in zijn mannelijke lijn werd dit geheeld.
Onlangs heb ik readings mogen doen op twee broers uit één gezin. Deze jongens, tussen de 14 en 21 jaar oud zijn krachtig bezig hun eigen 'ik' neer te zetten, maar met respect en liefde voor hun familielijn. De één draagt de energie van zijn vaders familie, de ander meer die van zijn moeders kant. Ze voelen zich allebei sterk verantwoordelijk voor het voortzetten van de patronen, maar worstelen met het stuk dat het ook ánders kan. Ze willen andere keuzes maken, keuzes die bij hún passen. Dat het altijd zo gedaan is betekent voor hun niet dat het voor altijd zo moet. Deze jongens willen een zachtere, flexibelere manier van leven. Ze willen de starheid, de overtuiging dat een man 'hard' moet zijn graag loslaten en op een andere manier standvastig zijn.
In de eerdere generaties leeft een angst voor zwakte en gezichtsverlies. Deze zwakte werd gezien in dingen als; je mening bijstellen, tijdens een leerproces fouten maken, niet in één keer de juiste keuze maken. Iedere generatie lijdt onder het perfectionisme van de generatie ervoor, met alle verdriet en pijn die daarmee gepaard gaat. Deze jongemannen voelen die pijn ook, maar willen de cirkel doorbreken. Ze zetten, ieder op hun eigen manier, hun eerste stappen op een nieuw pad. Een pad vol liefde en respect voor eerdere generaties, maar ook vol liefde en respect naar zichzelf en hun zachtere manier van zijn. Ze geven hun eigen ideeën vorm binnen de bestaande kaders en verruimen deze waar dat nodig is. De ruimte die hierdoor ontstaat is helend voor de generaties vóór hen, en voor de generaties die nog komen. Ze creëren een nieuw patroon.